(kind of, still to be changed, sorry for that) English below

Een beetje kunstenaar heeft een artist statement. Heb ik geleerd.

Zo’n statement is eigenlijk een vertaling met letters wat verwoord waar je mee bezig bent. Zodat mensen die niet willen kijken kunnen lezen over waar je in godsnaam mee bezig bent.

Ik ben een beetje kunstenaar en ik had zo’n artist statement.

Ik hield me bezig met grenzen. Grenzen tussen wat wij gewoon en afwijkend vinden. Waarom is er zo’n pad, en kan je van dat padje afraken en wie bepaalt er eigenlijk waar dat pad dan precies ligt? Proberen uit te beelden dat er soms maar iets heel kleins hoeft te gebeuren waardoor evenwicht verdwijnt en die grens overschreden wordt, dat je van dat padje afraakt dus. Nou ja, dat soort werk.

Het was wel een onderwerp heel dichtbij. Zowel mijn opa als mijn vader werden na hun veertigste mentaal erg ziek.

Ondertussen had ik een relatie met een man die de vader van onze dochter werd. Hij deed niet aan grenzen. Nu had ik van mijn ouders niks geleerd over grenzen, dus eigenlijk waren we het perfecte stel. Maar gezond was het niet, ik werd een erg bang mens, met mij ging het mentaal zo na mijn veertigste eigenlijk ook bergafwaarts.

Deze man vernielde levens en uiteindelijk vooral het zijne denk ik. 

Woorden vinden voor wat je doet, wat je maakt, vind ik erg lastig. Woorden vinden voor wat ons overkwam dat lukte me helemaal niet.

Maar daar zijn andere mensen voor, dat wat wij pakweg de afgelopen 14 jaar hebben meegemaakt heet intieme terreur. Een vorm van huiselijk geweld wat almaar doorgaat, ook na een scheiding, en wat slecht herkend wordt door hulpinstanties.

Ik ben veranderd.

En mijn tekeningen ook. Het lukte me niet om verder te gaan met waar ik mee bezig was. Ik wist wel dat, maar niet meer goed wat ik moest tekenen. Uiteindelijk begon ik met natekenen, met mijn dochter na te tekenen. Ook om haar te laten zien dat ze er mag zijn, en dat ze prachtig is. Weer wat later legde ik de foto’s sneller weg en keek naar waar ik mee begonnen was en maakte het af zoals ik vond dat het moest zijn.

Het werd nu meer een zoektocht. Een speurtocht. Op papier het hoofd, het lijf onderzoeken. Het lichaam bekijken als drager van ervaring.

Dat waar ik nu ondertussen al jaren mee bezig ben heeft dus al lang niets meer te maken met mijn artist statement. En eerlijk gezegd duurde het langer dan ooit om die beelden weer naar woorden te vertalen, ben ik er nog niet met de woorden.

Ik weet wel, het is allemaal nog dichterbij gekomen. Een paar generaties dichterbij eigenlijk.

Hils Robbé

+31612944812

hilsie@hotmail.com

pixelfed: @hils@echobeach.nl

IG: @hilsrobbe

Any artist has an artist statement so I have learned. Such a statement is actually a translation with letters that expresses what you are doing. So that people who don't want to watch can read about what the hell you're doing.

I'm a bit of an artist and I had such an artist statement. I was concerned with boundaries. Boundaries between what we consider normal and what we consider abnormal. Why is there such a path, and can you get off that path and who actually decides where exactly that path is? Trying to portray that sometimes only something very small needs to happen to cause balance to disappear and that boundary to be crossed, so that you get off that path. Well, that kind of work. It was a very close subject. Both my grandfather and my father became very mentally ill after the age of forty.

In the meantime, I was in a relationship with a man who became the father of our daughter. He didn't push boundaries. Now my parents hadn't taught me anything about boundaries, so we were actually the perfect couple. But it wasn't healthy, I became a very scared person, and mentally things went downhill for me after I turned forty. This man destroyed lives and ultimately his own, I think.

I find it very difficult to find words for what you do, what you make. I couldn't find words for what happened to us at all. But that is what other people are for, what we have experienced over the past 15 years is called intimate terror. A form of domestic violence that continues, even after a divorce, and is poorly recognized by emergency services.

I have changed. And my drawings too. I couldn't continue with what I was doing. I knew that, but I no longer knew what to draw. Eventually I started drawing my daughter. Also to show her that she can be there, and that she is beautiful. A little later I put the photos away more quickly and looked at what I had started and finished it the way I thought it should be. It now became more of a search. A treasure hunt. Examine the head and body on paper. Viewing the body as a carrier of experience.

What I have been working on for years now no longer has anything to do with my artist statement. And to be honest, it took longer than ever to translate those images back into words, I'm not there yet with the words. I know, it's all gotten even closer. A few generations closer actually.